Os 35.000 vehículos que integran o parque móbil nacional sitúannos por encima de Xapón. España acelera. Non, non se engane. Desgraciadamente, non saímos da crise. Pero hai algo no que se podemos presumir de estar entre os líderes mundiais: somos o sexto país do mundo con máis coches oficiais...

 O Congreso, os organismos reguladores do Estado, os tribunais de xustiza, o Goberno, os executivos autonómicos, as deputacións provinciais, os cabildos, os concellos, as sociedades públicas. Todos queren o seu coche de empresa. Aínda que sexa á conta do erario público e o déficit obrigue a recortar o soldo aos funcionarios e conxelar o soldo aos pensionistas.

'Dimisión', velaquí unha palabra que parece desaparecer do dicionario dos nosos políticos. Dun tempo para acó só dimiten se non queda máis remedio. O último desastre electoral volveu a pór de relevo esta falta de iniciativa. Non se lles pide que se practiquen o harakiri ou se queimen ao bonzo seguindo os canons xaponeses, pero si é sorprendente que xa nin a autoridade das urnas poida con eles...

 Hai quen, mesmo, téntano argumentar. O secretario xeral dos socialistas valencianos, Jorge Alarte, dixo: "E dimitir para que, para eu estar contento comigo mesmo, sentirme liberado, irme a casa e dicir que ben, como me imbuín de ética e de coherencia con todo o que dixen" Non, o que teño que facer é seguir.
Os políticos españois, case todos eles, acceden á política porque buscan un modus vivendi.Están a buscar un posto de responsabilidade que lles poida servir a eles para negocios, para ter boa axenda de contactos, ou para conseguir un posto de traballo.Antes tiñan os seus traballos e oficios pero agora se quedan sen posto, vanse directos ao paro.
É ese concepto de que, o que se move , non sae na foto, a idea de que hai que estar porque o que dimite perde o sitio para sempre. Ninguén asume o custo do fracaso da súa xestión. Aquí quen rompe, non paga.
A realidade demostra ao final que a teoría se queda nos libros e as teses do que debería ser un político en democracia non son máis que meros soños, utopías que se dan de bruzos contra escanos, despachos e bastóns de mando.

Sostiña Churchill que os políticos deben ser capaces de predicir o que pasará mañá, o mes próximo e até o ano seguinte; pero, ao mesmo tempo, deben estar preparados para explicar con argumentos sólidos por que non ocorreu o que eles mesmos predixeron...

E a tenor do que sucede con Grecia, máis dun terá que justificar aos europeos por que o 2,5% do territorio puxo ao bordo do abismo ao 97,5% restante. Ou o que é o mesmo, como é posible que un país pouco máis grande que Cataluña poida ter en albas un enorme pib equivalente a 9,2 billóns de euros, que é o que produce cada ano a eurozona a prezos de mercado. Nove veces máis que España e 40 veces máis que Grecia.
Antonis Samaras, o líder da oposición helena, non é, desde logo, Sócrates, pero dixo que non obrigará ao seu pobo a beber un medicamento que é, precisamente, a que lle está matando. Propor unha brusca subida de impostos como lle esixen tanto o FMI e a UE para desbloquear o segundo paquete de axudas é simplemente unha irresponsabilidade que abunda na idea de quen cren que a UE padece a xeración de políticos máis mediocres desde os pais fundadores.
Como dixo Stiglitz, a crise puxo a proba algunhas dogmas. Como o que responsabiliza á rixidez do mercado laboral do desemprego. Aos países con salarios máis flexibles, como Estados Unidos, lles ha ir peor nesta crise que ás economías do norte de Europa, entre elas Alemaña. E a medida que os salarios se debiliten, crecerá a morosidade hipotecaria e os problemas no mercado inmobiliario agravaranse. O consumo seguirá baixo mínimos e o paro seguirá polas nubes. Esta é a cicuta que percorre Europa